İş görüşmelerinin iç yüzü

Bir iş görüşmesine gittiniz, CV'nize de belki karşı taraf olumlu etkilenir diye başvurduğunuz pozisyonla doğrudan alakalı olmasa da üzerinde çalıştığınız yaratıcı projelerine yer verdiniz diyelim. Bu noktada haklı olarak beklentiniz, ya karşı tarafın buna bir şekilde değinip sizi az ya da çok övmesi ya da hiç üzerinde durmamasıdır, ancak piyasada "etiketlendirme", "kalıba sokma" vs. -ya da siz başka ad da verebilirsiniz- merakı en başta HR'cıları, ondan sonra da bir sonraki adımdaki mülakatları yürüten proje liderlerini/menejerlerini öyle bir şekilde kendine hapsetmiş ki, artık üçüncü bir seçeneğin her tarafta kendini ağır bastığını görüyoruz: yaptığınız bu yaratıcı projelerden pozisyonla ilgili olan tarafları ayıklayıp onları kendi bildikleri kutucukları içine sokma.

Başıma gelen en basit örnek, yaptığım mobil oyunu böyle bir proje olarak koymam (ve koyarken de tek hedefim oyunun öz fikriyle ve nihayetinde fikir olmaktan çıkıp gerçekleştirilmiş olmasıyla karşı tarafı etkilemek) ancak karşı tarafın odak noktasının böyle bir fikirle çıkıp, üstüne de bunu gerçekleştirmiş olmam değil de gerçekleştirme aşamasında hangi programlama dilini kullandığım ve bunu hangi derecede bildiğim. Çünkü böyle yaratıcı bir projeyle uğraşmak ne onun ne de hakkımda bilgi vermesi gereken menejerin kutucuklarına göre değil. Bu nedenle ve kapitalizmin dinakmıklerinden biri olarak da faydalı olanın (kutucuğa sığanın) alınması, geriye kalanın da atılması gerekiyor. Halbuki kimse de bu hengamede diyemiyor ki yaratıcılık ve bu yaratıcılığı takip edip ürüne dönüştürebilme azmidir aslolan, kapitalizmde bile. Asıl böyle insanlardır teknolojiyi kah zaman ufak kah zaman dev adımlarla ileriye götüren, salt C# geliştirici olarak çalışanlar değil. Kimse göremiyor ki güya çok büyük analizler ve makaleler sonucu oluşturulan o kutucuklar yalnızca var olanı döndürmeye yarıyor.