The untold story of the limitations of today's social media

This article debunks the idea that in today’s (2017) social media, anybody online can hear your voice and you start up anything online by the help of the social media.





In theory, everything seems to be great. You have amazing tools called “social media”, which is predominantly led by Facebook and Twitter (and their sub products like Instagram or Periscope) and where almost everyone who is already online is already clustered, so all you have to do is publish whatever you think you do best and everyone will hear you clear and loud. Well, have you actually tried to do that during the last 7 years or so? How well did you do? Did you start to get people’s attention after a few posts and it grew exponentially as it should be? Or you ended up paying for ads on each and every step of your online business, just to make your voice heard among all that “crowd”.





If your answer is the first one, I must say you are extremely lucky, you should go for the lottery! If the second one though, make sure you are not alone! There are probably millions of people who has encountered the same thing but interpreted the results as lack of experience or lack of funds for advertisement (which means that they accept to pay in first place) or simply their idea wasn’t that brilliant enough.





Let me tell you something, the reason of your failure was none of those! I don’t even know anything about your idea or how hard you tried. However, what I know is, after 2009 or so, the social media was transformed in such a thing that only the ones who had enough capital or enough reputation could be heard and we have been living in such a social media ever since!





At the very beginning of the social media, which was roughly 2006 or 2007 (you could even date it back to the beginning of the Internet but here I am going to consider the years when Facebook and Twitter started to get popular worldwide), it was exactly like how you also assumed when you started your online business idea, one had some good idea and unlike what you think, it didn’t have to be that brilliant, being heard was not an issue at all, you just had to post it and probably “hashtag” it and that was it. Anybody who was interested in similar things would find you without hassle and you could actually start an online business and even grow it online without even paying a penny!





You might say, “well back then the competition was low too! So you had more chance to stand out.” Yes it is true but only partially. If your idea was something too broad, you would get high competition back then as well. Furthermore, today you actually get much more people online than 10 years ago, so the number of potential customers have also increased dramatically. Therefore, this is neither a reason nor an excuse. The real thing is, back then, if you failed, you could actually make sure that your idea sucked. However, today, even if you have a brilliant idea, you have to work for its advertisement really hard and in most of the cases you have to pay thousands of dollars at least and all those would only show you whether your idea is actually that good or not. The “smart” algorithms have been preventing your potential customers/audience from seeing your posts in the top results since roughly 2009 (and as you also know almost nobody checks what’s below the top results), in order to make you pay for advertising.





Today, even to reach out to your own audience, which you built by yourself, you have to pay (e.g. boosting a post on Facebook). Therefore, today, the alleged “free social media” thing is long over. Today’s social media is purely ads-oriented.





Probably you have heard a few stories even up to today in which a few individuals started from scratch and built and online treasure but let me ask you this: how many do you know of such and how many people have been trying? These are just deliberately crafted stories to keep the potential “ads spenders” on hook with false hope. If the original social media hadn’t been “killed” on purpose, those stories would be part of daily life today. If it is hard to believe for you due to fact that you believe that there is such potential out there to make every single startup rich, think again because there is! It is just in today’s social media, all this richness is canalized to a few online conglomerates, which is designed on purpose, that’s why you get the impression that “it would be impossible to get all these millions of people with new ideas some decent money anyway”, basically you don’t even see that money. The money that’s played out there is huge, billions of dollars in worst year! Usually way above that and counting up every year...





In short, The free social media, the social media which enabled everyone to reach to everyone for free, which is in coherence with the actual idea of the Internet, died in 2009 and today’s social media is just making use of the fame of that original social media left behind, just to make the ones who already have enough capital even richer.

Saving Money for the little

I have never felt the urge for saving money or whatsoever. Some might say that it is due to lack of experience of “being poor”, meaning, that I haven’t experienced any virtues that lacking money all the time would provide. I would say this is true, however, only partially. I can even by myself feel the difference. In other words, a “poor” me would have been different for sure. If I told myself that money would not change me, that would be an outright lie and I believe that there is nothing wrong with it. In a world which is purely based on monetary, it is indeed absolutely normal.






So why did I say that It is only partially true in this case? This is simply because there whole a second reason why I am not trying to save any money (not trying to save and trying not to save simultaneously actually!). The reason which I believe every and each one of us should have but due to all earthly things we are usually blinded to see, which is, enjoying the life at max. Simply put; saving money may enable you to have a better life in 10 or 15 years but it will for sure decrease your life standards of today. So why would I give away my presence for the sake of a better future which I don’t even know whether I am going to get?






Obviously, moderation is the key here as well as always. Living your life for me never meant to spend all the salary by the 3rd of each month. I have usually, if not always, managed to “survive” till the end of the month. Furthermore, I have initiated many creative projects which one day can get me out of this vicious work-get-paid cycle once and for all, enabling me to actually live the life at full without concerning about the money, not at all. My main goal on this moderation, however, has been always not postponing anything for the sake of saving money for the future. Here, the thing to be postponed can be a small thing (e.g. going to a nicely-designed starbucks for an unnecessarily expensive coffee) or a big thing (e.g. going for a vacation) as well as the future, which could be a short (e.g. a year) or long (e.g. 15 years).






Living like that could have been as smooth as what I have described here. However, I have got myself into debt from which I got rid of thanks to my family, which is definitely not desired for anyone unless your parents are multi millionaires. It all happened due to my attempts to get rid of this vicious cycle which I described above. This is a side-effect of being aware of the importance of living the moment/your life and therefore trying to break your vicious cycle to live it at max. At this point, I must also admit that the temporary failure (which I prefer to call “timeout”) on that and the debt which is a consequence of the same timeout have taught me a few new things, the things which I would probably never realize if I achieved everything smoothly as I had imagined. This kind of fulfilled the absence of these virtues that I explained at the beginning. All that, nevertheless, hasn’t changed anything about the main goal, which is enjoying the life. There is one big exception though, which I haven’t experienced yet but know that it is there as an exception.






Having a child or a dependant is the only exception I am aware of for giving up on your present luxury. Regardless of whether one actually wanted him/her in your life, one must not forget about him/her as well as his/her future and in accordance with this purpose, he/she must give up on his/her own comfort if necessary, obviously again with moderation.

Çelişkiler

İnsan hayatının her aşamasında çelışkiler ortaya çıkabilir. Şu an hayatımda olan çelişkiler de bunun sıradan bir örneğinden başka bir şey değil aslında.

• Bir yandan düzgün para kazanabilmek için daha düzgün bir ülkeye yerleşme isteği, diğer yandan kız arkadaşımın yalnızca kendi rahatı için buna karşı özgürlüğümü kısıtlayıcı savlar öne sürmesi ve bunu istememesi (asla Türkiye'ye yerleşmem, bu ülkeden başka bir yerde çalışamam vs.) ancak yine de bu kararın onu zorda bırakacağını bilmem ve buna ek olarak gittiğim takdirde bana gayet iyi ve mısafırperver davranan ailesine duyacağım mahcubiyet, 
• bir yandan ailemin "geri dön seni özledik" şeklinde üzerimdeki haksız baskısı ve bunu destekleyici gerekçe olarak burada düzgün para kazanamadığım gibi alakasız bir nedeni göstermeleri, hatta baba tarafının buna bağlı olarak bana karşı açıkça paraya ve güçe tamah eden bir aile görüntüsü sergilemesi, yani kişiye verdikleri değeri kazandiği paraya ve aileye olan masrafına göre biçmeleri, diğer yandan bu baskının altında yatan nedenlerden biri olan, son derece haklı, son yıllarını oğullarıyla/torunlarıyla geçirme istekleri olduğunu düşünmem. 
• bir yandan ailemin kredi borcumu ödemesi ve beni rahatlatması ancak benim onları bu şekilde zorda bıraktığımı düşünmem, diğer yandan babamın bunu kötüye kullanarak hayatıma yön verme konusunda söz sahibi olmaya çalışması
• bir yandan şu anda bana maddi getirisi olmayan projelerimin üstüne giderek büyük paralar kazanmak isteği, diğer yandan iş bulma baskısıyla birlikte bunu yapacak zaman ve paraya sahip olmamam ve bunlara zaman ayırdığım takdirde mesleğimden daha da uzaklaşacağım ve bana şu anda maddi bir getirisi olmayan kendi işlerim/projelerim dışında başka seçeneğim kalmayacağı gerçeği.
• bir yandan ailemin maddi destek kapısını artık tümden kapamış olması ve bu şekilde cezalandırılmam, diğer yandan bu kapının ailemin tarafından bakınca haklı olarak kapatılmış olduğu gerçeği (maddi desteğin çoğunu onlar sağlıyordu ve geri dönüşü şu ana dek koca bir sıfır oldu) benim de bunu benımsemesem de haliyle hiçbirşey diyememem.

Your skills and your knowledge do not match the requirements for this position

Let me say a few words about this "open and honest answer", that you might get as an answer from some of the "Seniors".

IF you are guy who has spent a few years, say 4 years, in any IT field , say IT Security, then, it is obvious that you know the stuff, meaning, even if the position you applied do not match your background exactly, for everyone who calls themselves "Seniors", it should be obvious that the candidate has sufficent experience in IT and therefore it is not hard for him/her to switch to something that he/she hasn't worked on before. In fact, it will take the candidate only few days (I guarantee you 1 month Max.) to adapt to the new stuff, new tools etc. Why? because what is broadly called "IT", from an engineering point of view, is nothing complicated at all. The different branches and/or subdivisions are actually not that far from each other at all, it is all related closely. The furthest one being IT Security itself is not that different for an experienced IT guy, all it takes is the ambition and the effort.

However, things are not that smooth when it comes to most of, if not all of engineering fields. For instance, in Electronics engineering (as it being my major), you cannot switch from antenna engineering to embedded or to biomedical engineering, and of course vice versa. In this field, ambition and effort will not be sufficent for you to switch in-between most of the subdiciplinaries of electronics engineering, of course with a few rare exceptions. Why? because having worked or at least having taken advanced courses related to your new field back in the collage is as important as your ambition, even for a non-senior position. Of course, as an hobbist electronics guy, you can still play with all of those sub-diciplinaries but when it comes to work in an R&D enviroment, that will not be relavent.

you might ask, under these circumtances, why do not the Seniors of IT want to see it? Well, in my opinion, they do see it, but due to high demand on the IT positions and highly available number of potential employees, they do not have to, they believe that they can always find exactly what they are looking for, which is usually true. However, this simple and spoiled approach ignores the potential of the candidates from other sub-fields of IT and furthermore it leaves these "Seniors" with candidates who most probably only know this specific field and nothing else.

This approach has many other unpleasent results as well. For instance, if you are an experienced candidate who is recommended by another even more experienced employee and who do not lie in his/her CV (i.e. showing his/her previous experience and knowledge as it is), after getting invited to an interview, obviously it is your right to assume that since you are invited, they might have seen the potential in you, despite not having worked in this exact field. After all, you have years of experience and you have a solid reference. Hence, it should be unlikely to hear something like the title of the article. Well, you do hear the title despite all this and the saddest part is, you do hear that after 3-4 hours of pre-work and after an hour of interview in which you answer all these weird questions which are in fact your private matters, like "Why did you leave your first job?", "and the second job?", "How long are you planning stay in that country?" etc. The questions whose answers I would share only and only with my next employer and which in case asked by the rest, I would show my middle finger as the answer. Now, not only I am not given the position but assuming that getting invited without having relevant experience meant that I have a great chance to get the position, I have exposed my personal info to some "Senior" who I barely know. This is the life...

İş görüşmelerinin iç yüzü

Bir iş görüşmesine gittiniz, CV'nize de belki karşı taraf olumlu etkilenir diye başvurduğunuz pozisyonla doğrudan alakalı olmasa da üzerinde çalıştığınız yaratıcı projelerine yer verdiniz diyelim. Bu noktada haklı olarak beklentiniz, ya karşı tarafın buna bir şekilde değinip sizi az ya da çok övmesi ya da hiç üzerinde durmamasıdır, ancak piyasada "etiketlendirme", "kalıba sokma" vs. -ya da siz başka ad da verebilirsiniz- merakı en başta HR'cıları, ondan sonra da bir sonraki adımdaki mülakatları yürüten proje liderlerini/menejerlerini öyle bir şekilde kendine hapsetmiş ki, artık üçüncü bir seçeneğin her tarafta kendini ağır bastığını görüyoruz: yaptığınız bu yaratıcı projelerden pozisyonla ilgili olan tarafları ayıklayıp onları kendi bildikleri kutucukları içine sokma.

Başıma gelen en basit örnek, yaptığım mobil oyunu böyle bir proje olarak koymam (ve koyarken de tek hedefim oyunun öz fikriyle ve nihayetinde fikir olmaktan çıkıp gerçekleştirilmiş olmasıyla karşı tarafı etkilemek) ancak karşı tarafın odak noktasının böyle bir fikirle çıkıp, üstüne de bunu gerçekleştirmiş olmam değil de gerçekleştirme aşamasında hangi programlama dilini kullandığım ve bunu hangi derecede bildiğim. Çünkü böyle yaratıcı bir projeyle uğraşmak ne onun ne de hakkımda bilgi vermesi gereken menejerin kutucuklarına göre değil. Bu nedenle ve kapitalizmin dinakmıklerinden biri olarak da faydalı olanın (kutucuğa sığanın) alınması, geriye kalanın da atılması gerekiyor. Halbuki kimse de bu hengamede diyemiyor ki yaratıcılık ve bu yaratıcılığı takip edip ürüne dönüştürebilme azmidir aslolan, kapitalizmde bile. Asıl böyle insanlardır teknolojiyi kah zaman ufak kah zaman dev adımlarla ileriye götüren, salt C# geliştirici olarak çalışanlar değil. Kimse göremiyor ki güya çok büyük analizler ve makaleler sonucu oluşturulan o kutucuklar yalnızca var olanı döndürmeye yarıyor. 

Kapitalizm yumuşatıcı yeni nesil kredi sistemi

Para sisteminin yaninda kredi sistemi de acilacak. Herkes, ayni kazandigi para gibi, yaptigi hizmetlerin karsiliginda krediye sahip olacak.

Kredi puani hesaplanirken, para kazanmadaki klasik sistemin aksine yapilan Emelin kisinin kendisine faydasindan ziyade baskalarina olan faydasi on planda olacak. Ornegin, bir calisansa, yaptigi isin sonucu Ne Kadar insana ulasiyor, Ne Kadar insana as sagliyor (is vereni de dahil) buna gore bir kredi alacak ve krediler urun ya da hizmet basina uzerinde calisanlarin calisma saatlerine gore verilecek, diger bir degisle bir urun ya da hizmetin uretiminden dogan kredi hakkinda Her turlu isveren ve isci sarfettigi cabalari esitse esit hakka sahip olacak. Bu tarz uretimlerde iscilerin isverenlerden daha fazla emek sarfettigini goz onuce aldigimizda da, iscilerin daha fazla krediye sahib olacagi ve bu da isci/isveren arasindaki maddi kazanc dengesizliginn en azindan bir noktaya Kadar azaltilagi anlamina gelir. Kredi puanlari tabi ki kisinin calisma saatlerine de bagli olacak  En onemlisi bu kredilerin hicbir maddi karsiligi olmayacak ve krediler devredilemeyecek. Yalnizca, her ulkede hukumetlere bagli kuruluslar kredi puanlarina karsilik tatil ya da yapilan krediye gore buyuk ya da kucuk hediyeler verebilecek ve bunlar da devredilemeyecek ya da devredilmesi kisitlanacak.

Bunin disinda Internet ortaminda ya da Baska turlu yapilan ve kar amacli gutmeyen her hizmet de kanitlanabildigi takdirde kredi notuna eklenebilecek, ayni mufettisler gibi bunlari denetleyen de komisyonlar olacak.

Kısıtlamalar ve mutluluk

İnsanın doğası özgür iradeyle seçim yapabilmeyi ister (insan doğası son yıllarda değişmiştir ama bu konumuzun şimdilik dışında; bu kısım aynı kalmıştır.), dolayısıyla özgür iradesini kısıtlayan her olgu, ortam ve kural onun bir şekilde nihai mutluluğa ulaşmasına engel olmaktadır ve her türlü mutsuzluğun altında da aslında bu neden yatmaktadır.
Örneğin, zenginliğin her zaman mutluluğu getirmemesi de bu yüzdendir. Kişi maddi açıdan her istediğini yapabiliyor olsa da ailevi ya da başka nedenlerden ötürü istediği gibi davranamıyorsa nihai mutluluğa erişmesi zordur. Çok para kazanan ama sürekli çalışan ve iş dışında istediği şeylere zaman ayıramayan insanların çoğu zaman istedikleri kadar mutlu olmamaları gibi (hakikaten tek istediği para kazanmaksa durum değişir tabi, ancak ben boyle birisini hic gormedim...)
Aynı şekilde, fakirlik de başlı başına özgür irade kısıtlayıcı bir etmen olduğu için fakirlerin çoğu aynı zaman da mutsuzdurlar, maddi imkansızlıklardan otürü normalde özgür iradesiyle seçeceği şeyleri seçemediği için kişi mutsuzlaşır, bazen bu kıskançlığa hatta suç işlemeye kadar götürebilir. Diğer yandan, özgür iradesiyle seçtikleri elindeki kısıtlı imkanlarla örtüşen, diğer bir değişle "aza tamah eden" insanlarsa ne kadar fakir olurlarsa olsunlar mutluluğun getirdiği hazzı yaşarlar.
Diğer bir örnek olarak da kişinin inancını ya da politik görüşünü verebiliriz. Normalde özgür iradesiyle seçeceği şeyleri dini inancının ya da politik görüşünün etkisiyle seçmeyen insanlar içten içe bunun huzursuzluğunu duyarlar ve ötekileştirmeye de çok daha yatkındırlar. Bu insanlar  (dindar olanlar için), dini vecibelerini yerine getirirken büyük ihtimalle içlerinde huzuru hissederler (çünkü o sırada kısıtlamaların etkileri geçici olarak ortadan kalkmıştır) ancak daha sonrasında kısıtlamalar geri döndüğünde tekrar huzursuzluğu hissetmeye başlarlar. Yine "aza tamah eden", yani dini inancının ya da politik görüşünün getirdiği kısıtlamaların ötesindekileri hakikaten istemeyen, onlarda gözü olmayan dindar/politik insanlar daha barışçıl ve ötekileştirmeyen insanlardır.

Tabi bundan mutlu kalmak için sürekli aza tamah etmemiz gerektiği anlamını çıkarmamamız lazım. İhtiyacını hissediyorsak her zaman daha fazlasını istemeliyiz ve bunun için çalışmalıyız, ancak bu istekler yüzünden gelecek korkusu geliştirmek ve kendimizi strese sokmak bizi mutluluk yolculuğunda geriye düşürecektir, en önemlisi de değişimden korkmamalı ve isteklerimizi aslında ne kadar istediğimizi ve buna bağlı olaraktan önümüze konulmuş tüm kuralları kalp-beyin ekseninde  (kısaca içgüdülerimizle) tarafsızca sorgulayabilmeliyiz.